*Του Μαρουάν Τουμπάσι –
Αυτό που οι ΗΠΑ θέλουν για τη Γάζα, και για όλους τους Παλαιστίνιους, είναι η διαγραφή των δικαιωμάτων, της μνήμης, του αγώνα, της εθνικής ταυτότητας.
Σε μία επίσκεψη που διήρκεσε όχι περισσότερο από πέντε ώρες, ο Αμερικανικός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ εισήλθε στη Γάζα και στέλνοντας μηνύματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Η έκπληξη ωστόσο δε βρισκόταν στη σύντομη διάρκεια της επίσκεψης, αλλά στη συνέχεια της δήλωσής του αργότερα, όταν είπε: «Δεν υπάρχει λιμός στη Γάζα».
Αυτή η δήλωση, μαζί με εκείνων άλλων Αμερικανών αξιωματούχων όπως ο πρόεδρος της βουλής των Αντιπροσώπων Μάικ Τζόνσον, και ο Αμερικανός πρέσβης στο Ισραήλ, Μάικ Χάγκαμπι, προβάλλουν ως σκόπιμο προοίμιο σε μια νέα φάση στη διαχείριση της επίθεσης εθνοκάθαρσης. Πρόκειται για μία φάση που όχι μόνο αρνείται την ανθρωπιστική καταστροφή, αλλά προωθεί την επιβολή ενός ακούσιου εκτοπισμού υπό την πίεση της πείνας και της γενοκτονίας. Ενός εποικισμού που αρνείται τα εθνικά δικαιώματα των αυτοχθόνων μας σε αυτή τη γη. Είναι δηλαδή σχέδιο παρόμοιο με αυτό που οι Η.Π.Α. απέτυχαν να επιβάλουν σε άλλες περιοχές μετά από βάναυσους πολέμους.
Σήμερα, οι διαρροές από το παρασκήνιο αποκαλύπτουν τις λεπτομέρειες ενός ολοκληρωμένου αμερικανικού-ισραηλινού σχεδίου που βασίζεται στην ταυτόχρονη απελευθέρωση των Ισραηλινών ομήρων, τον αφοπλισμό της Χαμάς και την επιβολή στη Γάζα μίας «διεθνούς διοίκησης» υπό την κηδεμονία των ΗΠΑ.
Αυτό δεν είναι μια «πρωτοβουλία ειρήνης» με την παραδοσιακή έννοια. Αντίθετα, είναι μια ποιοτική μετατόπιση του αμερικανικού ρόλου – από τον υποτιθέμενο διαμεσολαβητή στο ρολο του «Νονού» – με στόχο την επιβολή μιας νέας εξίσωσης μέσω της βίας και την ανάληψη του ελέγχου του σε αυτό που τώρα ονομάζεται «η επόμενη μέρα» μετά τον πόλεμο.
Από τη διαχείριση της επίθεσης στη μεθόδευση της «επόμενης μέρας»
Αυτό που προτείνεται σήμερα δεν είναι ένα προσωρινό πλαίσιο για λύση, αλλά ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αναμόρφωση της Γάζας πολιτικά, στρατιωτικά και ακόμη και ανθρωπιστικά – συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων και των απειλών για την πλήρη ανασύσταση εποικισμών στη Λωρίδα της Γάζας. Οι ΗΠΑ θέλουν να μετατοπίσουν το ρόλο τους από εκείνον του υποστηρικτή ενός γενοκτονικού πολέμου στο ρόλο του κύριου συντονιστή της διαδικασίας ανοικοδόμησης, ελαχιστοποιώντας τους ρόλους των περιφερειακών και διεθνών φορέων σε αυτόν του διεκπεραιωτή σχεδίων ή του χρηματοδότη.
Η σκηνή είναι ενορχηστρωμένη απευθείας από τον Λευκό Οίκο. Οποιεσδήποτε μελλοντικές διαπραγματεύσεις δεν θα περιλαμβάνουν μόνο το Τελ Αβίβ, αλλά την Ουάσινγκτον, η οποία αντιμετωπίζει τη Γάζα ως «ζώνη που απαιτεί ασφάλεια και ανθρωπιστική διαχείριση» κα, όχι ως κατεχόμενο παλαιστινιακό έδαφος της οποίας η κατοχή πρέπει να τερματιστεί ή κάτι πάνω στο οποίο θα πρέπει να εγκαθιδρυθεί το παλαιστινιακό κράτος, στο οποίο ουσιαστικά οι ΗΠΑ θεμελιωδώς αντιτίθενται.
Κατά τραγική ειρωνεία, αυτή η αμερικανική πολιτική έρχεται σε αντίθεση με τις πρόσφατες ανακοινώσεις Γαλλίας και Βρετανίας σχετικά με την πρόθεσή τους να αναγνωρίσουν το Κράτος της Παλαιστίνης τον ερχόμενο Σεπτέμβριο – ένα βήμα που παραμένει συμβολικό εκτός αν συνοδευτεί από πραγματική διεθνή πίεση για τον τερματισμό της κατοχής, πέρα από την πολιτική της σημασία.
Η Χαμάς και το όπλο: Μεταξύ αρχής και δυσκολίας
Από την πλευρά της, η Χαμάς απέρριψε τους όρους του προτεινόμενου σχεδίου και δήλωσε ότι δεν θα παραιτηθεί από τα όπλα της, εκτός εάν δημιουργηθεί το παλαιστινιακό κράτος – μια στάση που βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, το οποίο εγγυάται το δικαίωμα να αντισταθεί στην κατοχή.
Αυτή η θέση αντικατοπτρίζει μια δέσμευση για την πορεία της αντίστασης- που δεν είναι μόνο στρατιωτική- αλλά είναι επίσης πολιτικά και ανθρωπιστικά περίπλοκη, ειδικά εν μέσω μιας κλιμακούμενης καταστροφής και ισραηλινών-αμερικανικών προσπαθειών να εκμεταλλευτούν την τραγωδία για την επιβολή μιας «παράδοσης».
Η εικόνα γίνεται πιο αδιαφανής με το ρόλο που διαδραματίζει η διεθνής οργάνωση των «Αδελφών Μουσουλμάνων», μέσω περιφερειακών κρατών και συνδεδεμένων ομάδων, οι οποίες μπορεί να έχουν αβέβαιη επιρροή στην πολιτική διαδικασία λήψης αποφάσεων της Χαμάς.
Ανασυγκρότηση ως πύλη διάλυσης
Ο κίνδυνος δεν έγκειται μόνο στις λεπτομέρειες του σχεδίου αλλά στον πυρήνα του: ένα σχέδιο ανοικοδόμησης της Γάζας στην κορυφή των ερειπίων των παλαιστινιακών δικαιωμάτων, εκτός του πλαισίου της νόμιμης εκπροσώπησης και υπό συνθήκες που αποκλείουν την ΟΑΠ και παραδίδουν τη Λωρίδα σε ένα λειτουργικό διοικητικό σώμα που στερείται κυριαρχίας και είναι κομμένο και ραμμένο με τις πολιτικές των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Αυτό που συμβαίνει είναι μια συστηματική αποσυναρμολόγηση του αγώνα για Παλαιστινιακή Εθνική Απελευθέρωση, που μετασχηματίζει τη Γάζα σε ένα «φάκελο» ανθρωπιστικής κατάστασης και ασφάλειας, απομονωμένο από το ευρύτερο εθνικό πλαίσιο.
Η ΟΑΠ μεταξύ περιθωριοποίησης και ρευστοποίησης
Παρά το γεγονός ότι είναι ο μοναδικός νόμιμος εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού, η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης σκόπιμα παραγκωνίζεται σε κάθε αμερικανικό σενάριο. Αυτό γίνεται ευκολότερο καθώς ο ρόλος της επισκιάζεται από την Παλαιστινιακή Αρχή: ένα όργανο διοικητικής ασφάλειας που γεννήθηκε από τις συμφωνίες του Όσλο.
Υπάρχει πίεση από τους Αμερικανούς, ορισμένους Ευρωπαίους και ορισμένα αραβικά κράτη να δημιουργήσουν «λειτουργικές εναλλακτικές λύσεις» που εξασφαλίζουν τη σταθερότητα της ασφάλειας του Ισραήλ και χρησιμεύουν ως τοπικά μέτωπα διαπραγμάτευσης που είναι αποδεκτά στη Δύση – ακόμη και αν αυτό περιλαμβάνει τον διορισμό ατόμων εκτός της νόμιμης εκπροσώπησης εθνικής απελευθέρωσης είτε στη Δυτική Όχθη είτε στη Γάζα. Όλα εντάσσονται στην προετοιμασία μιας πολιτικής φάσης προσαρμοσμένης στους στόχους κατοχής.
Αλλά αυτές οι εναλλακτικές λύσεις – αν υλοποιηθούν – δεν θα οδηγήσουν ποτέ μια πραγματική εθνική λύση. Αντ ‘αυτού, θα εμβαθύνουν τη διαίρεση και θα ανοίξουν την πόρτα σε εσωτερικές συγκρούσεις που αποδυναμώνουν την αιτία και παρατείνουν την τραγωδία.
Μεταξύ της απόρριψης και της αναβίωσης
Το σχέδιο των ΗΠΑ δεν είναι απλώς μία πρόταση. Πρόκειται για ένα πολιτικό πρόγραμμα εκκαθάρισης που εκμεταλλεύεται το αίμα και την καταστροφή για να διαμορφώσει μια νέα πραγματικότητα στην οποία τα παλαιστινιακά πολιτικά δικαιώματα και το εθνικό απελευθερωτικό σχέδιο δεν έχουν θέση.
Η αντιμετώπιση του απαιτεί περισσότερα από μία λεκτική απόρριψη ή σιωπή. Απαιτεί την «ανοικοδόμηση» της παλαιστινιακής θέσης με βάση την εθνική ενότητα γύρω από ένα απελευθερωτικό σχέδιο και την αποκατάσταση του ρόλου της PLO ως ένα ευρύ εθνικό μέτωπο – μέσω μιας πραγματικής δημοκρατικής διαδικασίας που τοποθετεί την ηγεσία του Παλαιστινιακού αγώνα όπου ανήκει, κρατώντας σταθερά το πανό της εθνικής απελευθέρωσης.
Αυτό που οι ΗΠΑ θέλουν για τη Γάζα – και για όλους εμάς τους Παλαιστίνιους – δεν είναι απλώς μια «διοικητική διευθέτηση» αλλά μια διαγραφή των δικαιωμάτων, της μνήμης, του αγώνα και της εθνικής ταυτότητας.
Αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί με υψηλό επίπεδο κοινής εθνικής ευθύνης – ξεκινώντας από έναν ολοκληρωμένο εθνικό διάλογο που περιλαμβάνει όλα τα συστατικά του λαού μας. Έναν διάλογο που στοχεύει στην οικοδόμηση μιας στρατηγικής σταθερότητας και πολιτικής/λαϊκής αντίστασης, καθορίζοντας το όραμα, καθορίζοντας προγράμματα και παρέχοντας εργαλεία – μακριά από τη βασιζόμενη στη συνεχιζόμενη διαμεσολάβηση, αποφυγή ή καθυστέρηση των ΗΠΑ. Και μακριά από την προώθηση της ψευδαίσθησης ότι οι τρέχουσες πραγματικότητες είναι αμετάβλητες ή ότι η αποδοχή του status quo είναι χωρίς εναλλακτική λύση.
Ανακηρύσσοντας Κράτος υπό κατοχή
Από αυτή την άποψη, και όπως έχω αναφέρει προηγουμένως, ήρθε η ώρα-ειδικά μετά την αυξανόμενη διεθνή αναγνώριση, η δήλωση της ανεξαρτησίας του 1988 και το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που αναγνωρίζει την Παλαιστίνη ως κράτος παρατηρητή μη μέλος, να κηρύξει επίσημα το Κράτος της Παλαιστίνης ως κράτος υπό κατοχή.
Ένα ιδρυτικό συμβούλιο θα πρέπει να διαμορφωθεί μέχρις ότου οι ευνοϊκές συνθήκες επιτρέψουν τις δημοκρατικές εκλογές που αφορούν όλο το λαό μας, με στόχο να τερματίσει την κατοχή και να επιτευχθεί πλήρης εθνική ανεξαρτησία.
Η παρούσα συγκυρία είναι κατάλληλη για τη λήψη εθνικών αποφάσεων. Για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας, των δικαιωμάτων, του μέλλοντος και της αντιμετώπισης των προκλήσεων που βρίσκονται μπροστά μας.
*O Μαρουάν Τουμπάσι είναι πρώην πρέσβης της Παλαιστίνης στην Ελλάδα και συνιδρυτής του Προοδευτικού Φόρουμ για την Ελληνοπαλαιστινιακή Αλληλεγγύη.
ΠΗΓΗ: kosmodromio.gr
