Τρία χρόνια μετά το κρατικό έγκλημα, το πιο σημαντικό γεγονός δεν είναι ότι «δεν ξεχάσαμε», πώς θα μπορούσαμε άλλωστε; Είναι ότι δεν μας άφησαν ούτε να πενθήσουμε κανονικά, ούτε να μάθουμε τι πραγματικά έγινε, ούτε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Σαν να κουβαλά η κοινωνία ένα συλλογικό πένθος, ενώ το κράτος και η κυβέρνηση ένα συλλογικό άλλοθι ενοχής.
Το έγκλημα στα Τέμπη δεν ήταν μια «κακιά στιγμή». Ηταν η στιγμή που συναντήθηκαν πάνω στις ράγες οι ατέρμονες παρατάσεις των εργολαβικών συμβάσεων, οι επαναλαμβανόμενα αγνοημένες προειδοποιήσεις των εργαζομένων, η υποστελέχωση που βαφτίστηκε «εξορθολογισμός», η ιδιωτικοποίηση που βαφτίστηκε «εκσυγχρονισμός» και το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη που βαφτίζει την ευθύνη «διαχρονική παθογένεια» για να τη διαλύσει στο πουθενά. Ολα αυτά ήρθαν από την αντίθετη κατεύθυνση, καταπάνω στις ζωές και τα όνειρα των επιβατών της αμαξοστοιχίας IC62.
Το αίτημα για δικαιοσύνη έχει αξία πέρα από τη φυσική ανάγκη των συγγενών να ακουμπήσουν κάπου τον πόνο τους. Η δικαιοσύνη, εδώ, είναι ο μηχανισμός που πρέπει να σπάσει την επανάληψη. Αν δεν υπάρξει λογοδοσία, το κράτος στέλνει σήμα: «Μπορείτε να συνεχίσετε». Και τότε οι 57 δεν θα αδικούνται μόνο επειδή οι βασικοί υπαίτιοι παραμένουν εκτός φυλακής ή και στις ίδιες θέσεις ευθύνης, αλλά επειδή το σύστημα που τους σκότωσε δεν υποχρεώθηκε να αλλάξει.
Τρία χρόνια μετά, το σύστημα δεν έχει αλλάξει: Κλείνουν γραμμές, κόβονται δρομολόγια, οι ράγες φθείρονται, η τηλεδιοίκηση παλεύει με τις κλιματικές συνθήκες και την απαξίωση, το προσωπικό με την υποστελέχωση και τον νεποτισμό. Μήπως ήταν αυτοί οι άξονες του περίφημου Σχεδίου Δράσης που εκπόνησε(;) η Ελλάδα πέρυσι, υπό την απειλή της Κομισιόν για παραπομπή επί παραβάσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο; Κι αυτή η περίφημη ευρωπαϊκή επιτήρηση της εφαρμογής του Σχεδίου Δράσης πόση συνέπεια και συνέχεια έχει; Θα είχε ενδιαφέρον η απάντηση του επιτρόπου Απ. Τζιτζικώστα.
Για όλους αυτούς τους λόγους, ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων δεν αφορά μόνο εκείνους, είναι δημόσια υπόθεση. Ο κόσμος που κατέβηκε και σήμερα μαζικά στους δρόμους όλης της χώρας και έξω απ’ αυτήν γνωρίζει ότι αυτός ο αγώνας έχει ένα επίδικο: να μη φτιαχτούν τα Τέμπη του μέλλοντος πάνω στην ατιμωρησία του παρόντος.
ΠΗΓΗ: efsyn.gr
