Οταν το 2005 ο τυφώνας Katrina χτύπησε τη Νέα Ορλεάνη, ένα µεγάλο επιχειρηµατικό γιουρούσι είχε µόλις αρχίσει µε εργολάβους και µεσίτες ακινήτων να εξαγοράζουν πάµφθηνα τµήµατα γης, κυρίως στις φτωχότερες γειτονιές της περιοχής. Σε αυτό το οργανωµένο πλιάτσικο η δηµοσιογράφος Ναόµι Κλάιν απέδωσε τον χαρακτηρισµό: Ο «καπιταλισµός της καταστροφής».
Υπάρχει αντιστοιχία µε τη Θεσσαλία; Οι αγρότες –ιδίως της Θεσσαλίας– που διαδηλώνουν σήµερα (για την καθυστέρηση µεταξύ άλλων της καταβολής των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων) λένε ότι «όταν έχεις πολλά χρέη, χάνεις και τη γη που είχες και συγχρόνως δεν µπορείς να αντιδράσεις. Ετσι, όταν θα έρθουν να µας πάρουν τη γη, δεν θα µπορούµε ούτε να διαπραγµατευτούµε». Ποιος ο ρόλος του νερού σε αυτόν τον σχεδιασµό; Οπως εξηγούν στο Documento έµπειροι γνώστες του θέµατος, οι ιδιώτες µε την είσοδό τους στον Τοπικό και Γενικό Οργανισµό Εγγείων Βελτιώσεων ελέγχουν το νερό. Στη συνέχεια, µε τη µαζική αγορά εκτάσεων προχωρούν σε συγκεκριµένη καλλιεργητική δραστηριότητα, µε αποκλειστικό γνώµονα τα συµβόλαια που έχουν υπογράψει.
Ο θάνατος του παραγωγού
Η εικόνα αυτή πιθανώς περιγράφει όσα έλαβαν χώρα στη Θεσσαλία, όπου µετά τον Daniel εµφανίστηκε στα πληµµυρισµένα χωριά η εταιρεία HVA. Οι περίφηµοι «Ολλανδοί» τελικά ήταν από την «Κυψέλη», αφού, παρότι ολλανδική η εταιρεία, οι επικεφαλής της τότε εδώ, Μιλτιάδης Γκουζούρης και Γρηγόρης ∆. ∆ηµητριάδης, ήταν Ελληνες και σύµφωνα µε δηµοσιεύµατα έχουν σχέσεις µε τη Ν∆. Το περιβόητο «master plan» της HVA ήρθε για να λύσει το πρόβληµα της διαχείρισης των «υδάτινων πόρων της Θεσσαλίας», σύµφωνα µε τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το συνολικό ύψος των επενδύσεων υπολογίζεται σε 4,5 δισ. ευρώ, ενώ µόνο η αλλαγή του παραγωγικού µοντέλου αγγίζει το 1,5 δισ. ευρώ.
Επ’ αυτού, ο Μ. Γκουζούρης δήλωσε ότι αναλαµβάνουν το πρότζεκτ από την αρχή µέχρι το τέλος του. Και εξήγησε: «Εµείς –η ΗVA– κάνουµε συµφωνίες µε buyers. Π.χ. έρχεται µια αλυσίδα σουπερµάρκετ και ζητά 30.000 τόνους ρυζιού τον χρόνο σε big bags, για να το πουλήσει αυτό σε σακουλάκια. Υπογράφουµε µια σύµβαση, π.χ. για 25 χρόνια ότι ο retailer θα αγοράζει ρύζι από εµάς (…). Εάν η αγορά είναι ο κόσµος και όχι µόνο η Ελλάδα, µπορεί η περιοχή να έχει µεγάλο εισόδηµα (…). Τα κονδύλια πρέπει να κατευθυνθούν σε παραγωγές προϊόντων που έχουν ζήτηση και όχι π.χ. στην κλωστοϋφαντουργία που δεν έχει προοπτικές» [Moneyreview.gr].
Σύµφωνα µε τον Βασίλη Λύκο, δρα Ολοκληρωµένης Περιβαλλοντικής ∆ιαχείρισης του Πανεπιστηµίου Κρήτης και περιφερειακό σύµβουλο Στερεάς Ελλάδας: «Ενα τεράστιο Ελ Ντοράντο εγκαθιδρύεται αυτήν τη στιγµή στην ελληνική επαρχία, όπου, κατά τον “καπιταλισµό της καταστροφής” µεγάλες εταιρείες ασκούν αρδευτική πολιτική κατά τα δικά τους συµφέροντα και όχι µε βάση τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών».
Πέρα από αυτό, ο Β. Λύκος επισηµαίνει τη σηµασία του νερού για την αποθήκευση ενέργειας. Συγκεκριµένα, αναφέρει ότι υπάρχουν πολλά µικρά υδροηλεκτρικά, της τάξης του 1ΜΒ, που παίρνουν το νερό πάνω από τα βουνά. Αυτό επιθυµούν για την Ευρυτανία. Ακόµη, αποσαφηνίζει: «Τα υδροηλεκτρικά αυτά λειτουργούν ως οι “µπροστινοί” των µεγάλων επιχειρήσεων. Παράλληλα προχωρούν οι αντλησιοταµιεύσεις. ∆ηλαδή µπαίνουν µέσα σε µεγάλες υδατοσυλλογές, σε µεγάλα ποτάµια και λίµνες, όπως για παράδειγµα στην Τριχωνίδα, όπου θέλουν να πάρουν τα νερά προκειµένου να αποθηκεύσουν ενέργεια».
Εποµένως, µιλάµε για ένα συνολικό σχέδιο ιδιωτικοποίησης του νερού; Ναι, σύµφωνα µε τον Β. Λύκο. Εκτός αυτού, το ζήτηµα αφορά και τα 18 data centers που πρόκειται να δηµιουργηθούν µέχρι το 2030. Ενα τέτοιο data center, της τάξης του 1 MW, µε την παραδοσιακή ψύξη –γιατί αυτά πρέπει να ψύχονται αλλιώς υπερθερµαίνονται– χρησιµοποιεί περίπου 25,5 εκατοµµύρια λίτρα νερού ετησίως. Εµείς θα κάνουµε 18. Πολλαπλασιάστε, λέει ο Β. Λύκος, αυτό το νούµερο µε το 18: Τεράστιος αριθµός. Αρα, τι συµβαίνει; Σύµφωνα µε τον συνοµιλητή µας: «Ιδιωτικοποιείται η διαχείριση του νερού. Αυτοί που θα είναι διαχειριστές, ουσιαστικά, θα είναι και πάροχοι ενέργειας, άρα δεν θα χρεώνουν τους εαυτούς τους και εντέλει θα µπαίνουν µέσα στα data centers. Ετσι, δηµιουργείται ένα ακόµη καρτέλ».
Καπιταλιστική δυστοπία
Τέλος, υποστηρίζει ότι πίσω από τον έλεγχο της άρδευσης βρίσκονται σχέδια για συρρίκνωση της εγχώριας αγροτικής παραγωγής προς όφελος των µεγάλων αγροτοβιοµηχανιών. Οπως επισηµαίνει, αυτό θα λειτουργήσει όπως και µε το ρεύµα. Συγκεκριµένα: «Οταν θα περνάς µία Χ κατανάλωση, αυτοµάτως θα εκτινάσσεται η τιµή. Αρα, δεν θα συµφέρει να καλλιεργείς. Αρα, θα προσανατολιστείς σε βιοµηχανικού τύπου τροφές, όπως 3D κρέας, έντοµα και τα λοιπά, γιατί αυτά έχουν χαµηλό κόστος».
Αναµφίβολα πρόκειται για µια δυστοπία. Οµως, ακόµη και αν δεν προχωρήσουν αυτοί οι σχεδιασµοί, το γεγονός ότι µια εταιρεία –µε ανθρώπους της Ν∆ στο τιµόνι της– έδωσε µετά τον Daniel το τέµπο για το πώς θα πάνε τα πράγµατα από εδώ και πέρα στην περιοχή, όπως και να το κάνουµε είναι σκανδαλώδες. Πράγµα όχι πρωτόγνωρο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη…
ΠΗΓΗ: documentonews.gr
