*Του Στέλιου Κούλογλου – Η δημοσκόπηση της Metron Analysis στην οποία οι πολίτες δηλώνουν ότι ζούσαν καλύτερα επί κυβέρνησης Τσίπρα, υπογραμμίζει δύο αλληλένδετες εξελίξεις: την κατάρρευση του αντι-συριζα μετώπου και την πλήρη απαξίωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Το αντι-συριζα μέτωπο υπήρξε ίσως η πιο επιτυχημένη προπαγανδιστική εκστρατεία των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα. Φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ και λάθη έκανε και τα καλά του ποτέ δεν στάθηκε ικανός να υπερασπίσει. Την ίδια την ύπαρξη του αντι-συριζα μετώπου την αντελήφθη το 2019, όταν ήταν πολύ αργά.
Η εκστρατεία αυτή είχε μεγαλύτερο ιστορικό σκοπό και βάθος: αποσιώπησε τη χρεοκοπία της χώρας, τη βαθιά κοινωνική κρίση, τις στρατιές των ανέργων και των νέων μεταναστών τα χρόνια 2011-15. Hταν σαν η ιστορία να είχε ξεκινήσει τον Ιανουάριο του 2015 που ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε κυβέρνηση.
Αποκλείστηκε τεχνητά η σύγκριση με το παρελθόν και ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε στην παγίδα. Απολογείτο επειδή έκλεισαν οι τράπεζες για 15 μέρες, ξεχνώντας τις χιλιάδες επιχειρήσεις που έκλειναν επί 3 χρόνια.
Λόγω και του αντι-ΣΥΡΙΖΑ κλίματος, ο κ. Μητσοτάκης είχε εύκολη πρώτη θητεία. Η πανδημία συσπείρωσε τους πολίτες γύρω από την εξουσία όπως γίνεται πάντα, τα δις κοινοτικών χρημάτων έγιναν πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις και τα μεγάλα σφάλματα της κυβέρνησης αποκρύφτηκαν ή ωραιοποιήθηκαν από τα ΜΜΕ της λίστας Πέτσα.
Σε όλο σχεδόν τον κόσμο, και ειδικά στην Ελλάδα όπου το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί μπάζουν νερά, η δεύτερη κυβερνητική θητεία είναι πάντα πολύ δυσκολότερη από την πρώτη. Το γεγονός ότι η έναρξη της ξεκίνησε με την -πρωτοφανή ιστορικά- συντριβή της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τη μετέπειτα βαθιά κρίση της, λειτούργησε σαν μπούμεραγκ: αύξησε κατακόρυφα την πρωθυπουργική και νεοδημοκρατική αλαζονεία.
Με τη νοοτροπία «όλα τα σφάζω-όλα τα μαχαιρώνω», αντιμετωπίστηκαν όλες οι κρίσεις που αντιμετώπισε η κυβέρνηση, από τις υποκλοπές μέχρι την τραγωδία των Τεμπών. Ο κ. Μητσοτάκης δεν συνειδητοποίησε ότι οι εξελίξεις λειτουργούν σωρευτικά: μπορεί οι πολίτες να μην αγανακτούν με τη συγκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών από τη Δικαιοσύνη ή την ατιμωρησία σε αυτό της Novartis.
Aλλά εξεγείρονται όταν τη βλέπουν να επαναλαμβάνεται σε ένα θέμα που τους αφορά περισσότερο, όπως το δυστύχημα στα Τέμπη.
Γιατί μπορεί οι πολιτικοί να αλληπαρακολουθούνται στα τηλέφωνα, αλλά κάνοντας ρουσφέτια και απαξιώνοντας τον σιδηρόδρομο βάζουν σε κίνδυνο και τα δικά μας παιδιά. Η νεαρή ηλικία των αθώων θυμάτων παίζει επίσης κρίσιμο ρόλο. Από μία άποψη, η πανδημία ήταν κι αυτή μία ρώσικη ρουλέτα, όπως το να ταξιδεύεις σήμερα σε τρένο: στις ΜΕΘ, που έμπαινες και με μέσο (!), είχες περισσότερες πιθανότητες να σε βγάλουν τέσσερις παρά να γιατρευτείς.
Αλλά εκείνες οι -πολύ μεγαλύτερες σε αριθμό- εκατόμβες αφορούσαν πολίτες συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας. Και το κυριότερο ίσως, δεν βρέθηκαν συγγενείς αδικοχαμένων ανθρώπων για να ξεκινήσουν αυτό που έκανε η κυρία Καρυστιανού και οι συνεργάτες της: να ζητήσουν απολογισμό, διαφάνεια και ευθύνες. Κάποιοι το είχαμε προτείνει τότε, που το ποσοστό θανάτων στις ΜΕΘ κάποιων νοσοκομείων έφτανε το 100%. Αλλά δεν κρίθηκε πολιτικά ορθό.
Δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για μεγάλο διάστημα. Το δυστύχημα στα Τέμπη αποδόμησε πλήρως το εκσυγχρονιστικό προσωπείο του «επιτελικού κράτους» και συγχρόνως λειτουργεί καταλυτικά σε μία βαθύτερη κοινωνική και οικονομική κρίση. Στην προαναφερθείσα δημοσκόπηση το 52% δηλώνει ότι το 2019 επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ περνούσε καλύτερα και μόλις το 27% εκτιμά ότι περνά καλύτερα σήμερα, επί κυβέρνησης ΝΔ.
Η συνεχής ακρίβεια και το κόστος ζωής, που ούτε μπορεί ούτε θέλει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση βαρύνει πολύ στις κρίσεις των πολιτών.. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της έρευνας της Metron, είναι ότι όλες οι κοινωνικές τάξεις, σε όλες τις ηλικίες, δηλώνουν ότι επί ΣΥΡΙΖΑ περνούσαν καλύτερα. Οι αγρότες (61% το 2019 έναντι 17% σήμερα), η εργατική τάξη (65% έναντι 11%), οι μικρομεσαίοι (54% έναντι 24%).
Ακόμη και η μεσαία τάξη, σε ποσοστό 49% έναντι 31%, αισθανόταν ότι είχε μεγαλύτερη οικονομική άνεση το 2019. Ακόμη και στην ανώτερη τάξη υπάρχει πρακτικά στατιστική ισοπαλία, με το 2019 να προηγείται οριακά. (43% το 2019, έναντι 42% σήμερα).Η Εκάλη εξεγείρεται!
Αυτό το τελευταίο στοιχείο είναι κόλαφος για την κυβέρνηση και προφανώς σχετίζεται με την κακοδιαχείριση και τη γενίκευση της διαφθοράς τα χρόνια Μητσοτάκη. Όταν η μίζα έχει φτάσει στο 20% για κάθε δημόσιο έργο, γιατί ως επιχειρηματίας να μην νοσταλγείς τους «άσχετους» του ΣΥΡΙΖΑ;
Επίσης, το γεγονός ότι από τους Αριστερούς και τους Κεντροαριστερούς μέχρι και τους δεξιούς, όλοι δηλώνουν ότι το 2019 βρίσκονταν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση δείχνει την ασφυκτική κοινωνική απομόνωση της κυβέρνησης. Μοναδική εξαίρεση αποτελούν όσοι δηλώνουν κεντροδεξιοί, που λένε ότι περνάνε σήμερα καλύτερα.(όλοι οι πίνακες στο τέλος)
Πρόκειται προφανώς για το πιο πιστό κομμάτι των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων, που δεν πρέπει όμως να είναι ευχαριστημένοι από την παράδοση των όπλων στην ακροδεξιά: γιατί στον πόλεμο των Τεμπών ο κ. Μητσοτάκης έχει οπλίσει τα σκληρά πιστόλια του ΛΑΟΣ( Βορίδη- Γεωργιάδη) και έναν εξωραϊστή της χούντας των συνταγματαρχών.
Με τη σειρά τους τα στελέχη αυτά παίζουν το δικό τους παιχνίδι για το μέλλον, αλλά υιοθετούν και την τακτική που τους αρμόζει ως νοοτροπία. Ζημιά κάνουν, ο Αδωνις δήλωσε ότι όποιος πάει στη διαδήλωση «στηρίζει Ζωή Κωνσταντοπούλου» και έτρεχε να τα μπαλώσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Είναι επίσης πολιτικά αυτοκτονικό να τα βάζεις με τους γονείς των θυμάτων. Αλλά ακόμη δυσκολότερο να μεταμορφωθεί ο κ.Βορίδης σε μητέρα Τερέζα.
Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός το παίζει πρώτα καλός κι αμέσως μετά «κακός μπάτσος», δείχνει το αδιέξοδο του αλλά και τα όρια των δυνατοτήτων του να διοικήσει σε δύσκολες συνθήκες. Οι σεισμικές αλλαγές σε διεθνές επίπεδο επιτείνουν την ανασφάλεια του. Και κανείς, πολύ περισσότερο ο Τραμπ, δεν αγαπάει τους προβλέψιμους.
Σε μία στιγμή που διεθνώς θερίζει το κύμα της αμφισβήτησης και ανεβαίνει η ακροδεξιά, η «νοσταλγία» για τα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ είναι αρχικά καλό νέο. Γιατί αντίθετα με άλλες χώρες όπου η αριστερά δεν έχει κυβερνήσει, μία καλή εικόνα για την προηγούμενη κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να αποτρέψει τη στροφή προς την ακροδεξιά.
Αλλά δεν αρκεί. Η Αριστερά πρέπει να πει τι έκανε σωστά και τι λάθος, να κάνει έναν ειλικρινή απολογισμό και μία τίμια αυτοκριτική. Για να καρφωθεί για τα καλά το φέρετρο με το αντι-σύριζα μέτωπο, απαιτείται η συμμετοχή όλων, της βάσης αλλά και της πρώην ηγεσίας.
Εξαιτίας των δικών του καταστροφικών πολιτικών, ο κ. Μητσοτάκης έχει βαλθεί να εφαρμόσει την ΚΞΑΜ (Κάνω ξανά την Αριστερά μεγάλη). Αλλά και η τελευταία πρέπει να βάλει το χέρι της.
ΠΗΓΗ: tvxs.gr
