Την ώρα που χθές το πρωί η υπουργός Εργασίας, Ν. Κεραμέως πλαισιωμένη από τους Γιάννη Παναγόπουλο (ΓΣΕΕ), Σπύρο Θεοδωρόπουλο (ΣΕΒ), Γιώργο Καββαθά (ΓΣΕΒΕΕ), Σταύρο Καφούνη (ΕΣΕΕ), Γιάννη Παράσχη (ΣΕΤΕ) και Λουκία Σαράντη (ΣΒΕ), δηλαδή τους εργοδότες και τους “προστάτες” των εργοδοτών, ανακοίνωνε μια τάχα “ιστορική στιγμή” της επαναφοράς των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ένας ακόμα εργάτης έχανε τη ζωή τους εργασιακούς χώρους “καρμανιόλες”. Φαίνεται, πως ακόμα και ο νόμος του “τυχαίου” έρχεται να τεκμηριώσει την απίστευτη κοροϊδία που παίζεται μπροστά στα μάτια του λαού, κάνοντας ακόμα πιο αποκρουστικό το σημερινό θέαμα.
Μάλιστα, για να μην χαλάσει η ατμόσφαιρα των ομοτράπεζων, όταν ρωτήθηκε η Κεραμέως για τον θάνατο του εργάτη στο αμαξοστάσιο του ΗΣΑΠ, η υπουργός απάντησε ότι δεν είναι αυτό το αντικείμενο της «Συμφωνίας»! Τόσος και τέτοιος κυνισμός!
Ποιό, όμως, είναι το αντικείμενο της “Συμφωνίας” φαίνεται παρακάτω καθώς και οι λόγοι για τους οποίους οι θάνατοι των εργαζόμενων σχετίζονται με την περίφημη “Συμφωνία”…
Μετά από 14 χρόνια κατά τα οποία ο πλειοψηφικός όγκος της εργασίας γίνεται εκτός Συλλογικών Συμβάσεων με τους εργαζόμενους έρμαια – μέσω ατομικών συμβάσεων – στις ορέξεις των εργοδοτών, η κυβέρνηση έρχεται να ανακοινώσει με βαρύγδουπες εκφράσεις τη λεγόμενη «κοινωνική συμφωνία κυβέρνησης και εθνικών Κοινωνικών Εταίρων».
Αφού πρώτα κατάργησαν τις Συλλογικές Συμβάσεις με τα τρία διαδοχικά μνημόνια οι κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και αφού φρόντισαν να δέσουν χειροπόδαρα τους εργαζόμενους με μια σειρά αντεργατικές διατάξεις και νόμους για την «ευελιξία», τώρα, 15 χρόνια μετά, η υπουργός Εργασίας επιχειρεί να βαφτίσει το κρέας ψάρι, αφού την ίδια στιγμή που ανακοινώνει επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων, βάσει τρικλοποδιές στην προστασία των εργαζόμενων.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για άλλη μία “ιστορική” εξυπηρέτηση των εργοδοτών, κάτι που μένει να αποδειχθεί και με πιο εναργή τρόπο στο σχετικό νομοσχέδιο που θα κατατεθεί.
Ισχυρίστηκαν πως για να γίνει επέκταση μίας ΣΣΕ πλέον θα απαιτείται οι εργοδότες να απασχολούν το 40% των εργαζομένων του κλάδου ή του επαγγέλματος. «Μειώνεται το απαιτούμενο ποσοστό κάλυψης από 50% σε 40%, ενώ το ποσοτικό κριτήριο του 40% δεν θα εξετάζεται καθόλου όταν τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας συνυπογράφουν οι λεγόμενοι εθνικοί κοινωνικοί εταίροι». Ακόμη «δίνεται η δυνατότητα στη ΓΣΕΕ να μπορεί να συνάπτει ή να συνυπογράφει κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας επικουρικά εφόσον προσκληθεί από μέλος της να το κάνει, ώστε να εφαρμόζεται η νέα δυνατότητα της επέκτασης».
Τι δεν είπαν; Δεν είπαν πως ήδη από την ισχύ του 50% της κάλυψης οι εργοδότες αποχωρούσαν από τις εργοδοτικές ενώσεις και έτσι ακύρωναν στην πράξη τη δυνατότητα εφαρμογής της Συλλογικής Σύμβασης. Εγγυάται κανείς ότι δεν θα το κάνουν και τώρα; Κανείς φυσικά!
Τι ακόμα δεν είπαν; Δεν είπαν ότι οι μισθοί είναι ήδη υπονομευμένοι από τον περίφημο «αλγόριθμο» που καθορίζει τον κατώτατο μισθό με κρατική απόφαση με κριτήριο – εννοείται – την «ανταγωνιστικότητα» των επιχειρήσεων.
Η υπ. Εργασίας ισχυρίστηκε, ακόμα, ότι επιταχύνονται οι διαδικασίες σε περίπτωση διαφωνίας εργαζομένων και εργοδοτών μέσω του ΟΜΕΔ, αλλά με τη δημιουργία μηχανισμού προελέγχου των προϋποθέσεων για μονομερή προσφυγή στη Μεσολάβηση και στη Διαιτησία. Ο μηχανισμός προελέγχου θα είναι μια τριμελής επιτροπή που θα συσταθεί στον Ο.ΜΕ.Δ. Δηλαδή, καμία διασφάλιση για τα Σωματεία των εργαζόμενων, αφού το δίκιο τους θα “προελέγχεται” αν όντως είναι “δίκιο”.
Δηλαδή, η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι επαναφέρει τη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής στον ΟΜΕΔ, ενώ στην πραγματικότητα βάζει όρους και προϋποθέσεις, εξυπηρετώντας για άλλη μια φορά τους εργοδότες.
Επίσης, διατηρείται η δυνατότητα δικαστικής προσβολής της διαιτητικής απόφασης, ως δήθεν εύνοια προς τους εργαζόμενους. Μια “εύνοια” που βάζει τα Σωματεία σε έναν σκόπιμο γραφειοκρατικό και δικαστικό κυκεώνα, για να καταλήξει στο τέλος η δικαστική εξουσία να δικαιώσει την εργοδοσία!
Θυμίζουμε ότι ήδη με την Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (αρ. 6 του 2012, άρθρο 3, παρ. 1) είχε καταργηθεί η μονομερής προσφυγή των εργαζόμενων στον Οργανισμό Διαιτησίας και Μεσολάβησης (ΟΜΕΔ) και επέτρεπε την προσφυγή αποκλειστικά με κοινή συμφωνία των μερών!
Αυτό σήμαινε πρακτικά ότι η εργοδοσία δε θα συμφωνούσε ποτέ μια σύμβαση να παραπεμφθεί στον ΟΜΕΔ, ανεξάρτητα από την τύχη που θα είχε στη συνέχεια. Το ΣτΕ, ακύρωσε την ΠΥΣ σημειώνοντας για το συγκεκριμένο ζήτημα: «Η ρύθμιση της παρ. 1 του άρθρου 3 της ΠΥΣ 6/2012, με την οποία ορίστηκε ότι η προσφυγή στη διαιτησία προϋποθέτει σε κάθε περίπτωση συμφωνία των μερών, αντίκειται στο άρθρο 22 παρ. 2 του Συντάγματος και, ως εκ τούτου, είναι ακυρωτέα».
Ομως, αντί η τότε κυβέρνηση να συμμορφωθεί με την απόφαση του ΣτΕ και να επαναφέρει τη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής των συνδικάτων στον ΟΜΕΔ, όπως όφειλε, ικανοποιώντας τις αξιώσεις των εργοδοτών, μηχανεύτηκε νέα εμπόδια. Συγκεκριμένα, με τροπολογία του 2014 απαιτείται από τον ΟΜΕΔ όχι απλά να αιτιολογεί την απόφασή του, που έτσι και αλλιώς γινόταν, αλλά και να «… υπάρχει τεκμηρίωση στην αιτιολογία της διαιτητικής απόφασης, από την οποία να προκύπτει ότι λήφθηκε υπόψη, εκτός των άλλων στοιχείων, και η οικονομική κατάσταση των ασθενέστερων επιχειρήσεων, προκειμένου να χορηγηθούν πάσης φύσεως παροχές…»
Η υπουργός ξεκινώντας την παρέμβαση της επικαλέστηκε την Οδηγία 2022/2041 της ΕΕ που ενσωματώθηκε πέρυσι στην ελληνική νομοθεσία από την κυβέρνηση της ΝΔ, με τον προαναφερόμενο νόμο για τον κατώτατο μισθό (5163/2024), την οποία συνοδεύει ο ισχυρισμός ότι τάχα «επιβάλλει την αύξηση του ποσοστού κάλυψης των εργαζομένων από ΣΣΕ τουλάχιστον στο 80%».
Οι χειροκροτητές της αντεργατικής Οδηγίας στη πραγματικότητα είναι βαριά εκτεθειμένοι.
Κι αυτό γιατί σε 21 από τα 27 κράτη – μέλη της ΕΕ (μεταξύ τους και στην Ελλάδα με τον νόμο των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ) ο κατώτατος μισθός καθορίζεται από τις κυβερνήσεις με νόμο, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εργοδοτών, και όχι από Συλλογικές Συμβάσεις.
Η Οδηγία άλλωστε είναι κατηγορηματική: «Η παρούσα Οδηγία δεν αποσκοπεί ούτε στην εναρμόνιση του επιπέδου των κατώτατων μισθών σε ολόκληρη την Ενωση, ούτε στη θέσπιση ενιαίου μηχανισμού για τον καθορισμό των κατώτατων μισθών. Δεν θίγει την ελευθερία των κρατών – μελών να καθορίζουν νόμιμους κατώτατους μισθούς».
Επομένως, η Οδηγία όχι μόνο δεν κατοχυρώνει τις ΣΣΕ και την κάλυψη των εργαζομένων από αυτές, αλλά νομιμοποιεί και με τη «βούλα» της ΕΕ την αθλιότητα της κατάργησης των ΣΣΕ από τα κράτη – μέλη της.
Καθόλου τυχαία, άλλωστε, με βάση τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, το 2024στην Ελλάδα έχουν υπογραφεί μόλις 8 εθνικές κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές Συμβάσεις, εκ των οποίων μόνο οι 2 έχουν γίνει υποχρεωτικές, δηλαδή τα κριτήρια υποχρεωτικότητας των ΣΣΕ παραμένουν «εθνική υπόθεση», στη δαμόκλεια σπάθη του ανταγωνισμού και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.
Και ο “φανταστικός” κόσμος του Μητσοτάκη….
Μετά από όλα αυτά, ο Κ. Μητσοτάκης έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Είναι μία συμφωνία που συμβαίνει για πρώτη φορά στη χώρα μας, θέτοντας κανόνες στην αγορά, προσφέροντας ταυτόχρονα ασφάλεια στον εργαζόμενο, σταθερότητα στον εργοδότη» (!). Και συνέχισε:
«Νομίζω είναι πράγματι εντυπωσιακό -ας το κρατήσουμε αυτό-, για πρώτη φορά είδαμε υπουργό μίας κεντροδεξιάς παράταξης να κάθεται ανάμεσα στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ και τον πρόεδρο του ΣΕΒ, συνεπικουρούμενη και από τους άλλους κοινωνικούς εταίρους, να συνεργάζονται, να συμφωνούν εργαζόμενοι και εργοδότες και να καταλήγουν σε μία συμφωνία, η οποία υπερβαίνει και τους τελευταίους μνημονιακούς περιορισμούς, επαναφέροντας την πλήρη μετενέργεια. Κυρίως, όμως, υπηρετώντας από κοινού την κοινωνική συνοχή. «Νομίζω ότι αυτή η εικόνα, την οποία είδαμε σήμερα, τα λέει τελικά όλα για την κυβέρνησή μας».
Τα παραπάνω υπερβαίνουν κάθε δυνατό σχολιασμό… Τα λόγια δεν φτάνουν!
ΠΗΓΗ: imerodromos.gr
