*Γράφει ο Πέτρος Κατσάκος – Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο δεν αποτελεί πλέον σενάριο ή πολιτική φημολογία. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του, η συγκέντρωση στο Χαλάνδρι και κυρίως η ανοιχτή αναφορά του σε «νίκη στις επόμενες εκλογές» δείχνουν ότι βρισκόμαστε μπροστά στη γέννηση ενός νέου πολιτικού φορέα με σαφή φιλοδοξία εξουσίας.
Το ενδιαφέρον όμως δεν βρίσκεται μόνο στην ίδρυση ενός νέου κόμματος. Βρίσκεται στο πολιτικό κενό που επιχειρεί να καλύψει. Τα τελευταία χρόνια, η προοδευτική αντιπολίτευση εμφανίζεται κατακερματισμένη, αδύναμη να εκφράσει πειστικά την κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το ΠΑΣΟΚ όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, δείχνει να δυσκολεύεται να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική εξουσίας, ενώ οΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να πληρώνει τις εσωτερικές του συγκρούσεις και τη στρατηγική του ασάφεια.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο Τσίπρας επιχειρεί να εμφανιστεί όχι ως «επιστροφή του παλιού», αλλά ως ανασύνθεση της ευρύτερης κεντροαριστεράς και της προοδευτικής παράταξης. Το μήνυμά του είναι ξεκάθαρο. Δεν αρκεί μια ισχυρή αντιπολίτευση αλλά απαιτείται δύναμη που να μπορεί να κερδίσει. Αυτή η στόχευση διαφοροποιεί τη νέα του προσπάθεια από τις παραδοσιακές κινήσεις πολιτικής επιβίωσης.
Βεβαίως, η κοινωνία δεν ξεχνά εύκολα. Η διακυβέρνηση 2015-2019 εξακολουθεί να προκαλεί έντονες αντιδράσεις, θετικές και αρνητικές. Παρ’ όλα αυτά ο Τσίπρας κουβαλά πολιτικό βάρος, αλλά και πολιτική εμπειρία που κανείς άλλος στον χώρο της Κεντροαριστεράς δεν διαθέτει σήμερα.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα δημιουργήσει κόμμα. Αυτό φαίνεται ειλημμένη απόφαση. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί να ξαναχτίσει κοινωνική πλειοψηφία σε μια Ελλάδα διαφορετική από εκείνη της κρίσης. Και εκεί θα κριθούν όλα.
ΠΗΓΗ: rosa.gr
