Τίτλος ταινίας: «ΝΑΖΑ»
Σύνοψη: Σε ένα ντοκιμαντέρ, κατασκευασμένο από Ισραηλινούς σκηνοθέτες, έχουμε εικοσι τέσσερις στρατιώτες των Ειδικών Δυνάμεων να καταθέτουν τις μαρτυρίες τους για τον τρόπο με τον οποίον πραγματοποιήθηκαν οι επιθέσεις στη Γάζα.
Σκηνοθεσία: Γιούβαχαλ Άμπραχαμ, Ρέιτσελ Ζορ
Είκοσι τέσσερα λεπτά χειροκρότημα, μετά το τέλος της προβολής του ντοκιμαντέρ «ΝΑΖΑ», στο τελευταίο Φεστιβάλ Βενετίας, αποτελούν ένα ρεκόρ και μια ένδειξη για το μέγεθος των καταγγελιών του. Στην πραγματικότητα, η ταινία θέτει το ερώτημα εάν σε μια ταινία τεκμηρίωσης προέχει η κατασκευή ή η «σύλληψη της στιγμής». Οι δύο Ισραηλινοί σκηνοθέτες επιλέγουν τον δεύτερο δρόμο, συλλέγοντας τις αποκαλυπτικές μαρτυρίες είκοσι τεσσάρων ατόμων των IDF (Israelian Defence Forces), με τις οποίες τεκμηριώνεται πως τα όσα συνέβησαν στη Γάζα αποτελούν ξεκάθαρη γενοκτονία. Έτσι κι αλλιώς, η παρακολούθηση της ταινίας περισσότερο κι από κινηματογραφική απόλαυση -που δεν είναι- αποτελεί μια αυθεντική επικοινωνία με τα τρέχοντα γεγονότα. Απέναντι στα διάφορα πολιτικά επιχειρήματα, η εικόνα αποδεικνύει τη δυνατότητά της να καταθέτει στο δικαστήριο της ιστορίας, με τον πλέον αντικειμενικό τρόπο.
Οι δύο σκηνοθέτες επιλέγουν μια σκοτεινή ταράτσα στο Τελ Αβίβ, περιστοιχισμένη από τα φώτα της πόλης και τα γύρω διαμερίσματα, όπου η ζωή κυλάει στην καθημερινότητά της. Εξήντα χιλιόμετρα παρακάτω, στην ίδια παραλία, η Γάζα έχει απωλέσει τούτη την καθημερινότητα. Η επιβίωση είναι το καθημερινό ζητούμενο, η αντοχή στις απάνθρωπες επιθέσεις. Τις ονομάζουμε έτσι, διότι γίνεται ολοφάνερο από τις αφηγήσεις ότι ο παράγων «άνθρωπος» ελάχιστη βαρύτητα έχει στις επιλογές. ΝΑΖΑ είναι αρκτικόλεξο των λέξεων «παράπλευρες απώλειες», για τις οποίες οι ισραηλινές δυνάμεις αδιαφορούν. Οι εντολές που λαμβάνουν οι στρατιώτες των Ειδικών Δυνάμεων είναι σαφέστατες και ζητούν εξόντωση, ανεξαρτήτως αυτών των απωλειών. Σχέδια των μαρτύρων πάνω στο χαρτί, αναλυτικές περιγραφές, εμφανής αδιαφορία για τους αμάχους. Το κινηματογραφικό εύρημα του παραλληλισμού των αφηγήσεων με τα πλάνα της γύρω ζωής και των ειδήσεων οι οποίες προβάλλονται στους τηλεοπτικούς δέκτες, γρήγορα εξαντλείται, επαναλαμβανόμενο. Μένει όμως η ισχύς των λεκτικών επιθέσεων των μαρτύρων. Ο θεατής δέχεται βομβαρδισμό συγκλονιστικών πληροφοριών, από τους οποίους το μόνο που κινδυνεύει είναι οι «βεβαιότητες», η εμπιστοσύνη του σε ό,τι τα κανάλια μεταδίδουν, στην οικιακή του ασφάλεια. Αν και το τέλος του φιλμ μοιάζει κινηματογραφικά ανορθόγραφο (η απούσα από τις εικόνες Γάζα κάνει την εμφάνισή της), το σινεμά αποδεικνύει τη μοναδική του ικανότητα να νικάει εύκολα το διαδίκτυο και την τηλεόραση. Δίχως «παράπλευρες απώλειες».
ΠΗΓΗ:
