Δεν είναι σοκαριστικό ότι χρειάστηκε να γραφτούν όλα αυτά. Σοκαριστικό είναι που η μόνη αντίδραση εκεί έξω θα είναι «πωπω ο κόσμος δεν είναι καλά».
Κείμενο: Στεφανία Παπαδημητρίου
Απόπειρα γυναικοκτονίας στην Καλαμάτα, άγριος ξυλοδαρμός στην Ιεράπετρα, η Πηνελόπη που πάλεψε για τη ζωή της αλλά της την αφαίρεσε βίαια ο πρώην της. Αυτά είναι τρία άρθρα που γράφτηκαν την ίδια μέρα -χθες, Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου.
Τρία διαφορετικά μέρη, τρεις διαφορετικές γυναίκες, τρεις διαφορετικοί άντρες -ένας παραλίγο γυναικοκτόνος, ένας κακοποιητής, ένας γυναικοκτόνος με τη βούλα. Όμως η ιστορία είναι ίδια. Μία γυναίκα βρίσκεται ξανά απέναντι σε έναν άντρα που θεωρεί ότι μπορεί να την τιμωρήσει, να τη χτυπήσει, να την ελέγξει. Να αποφασίσει μέχρι πού μπορεί να φτάσει και η ζωή της να εξαρτάται κυριολεκτικά από το χέρι του.
Εμείς μετά γράφουμε το άρθρο. Αλλά άρθρα δεν γράφουμε μόνο εμείς. Γιατί θα διαβάσεις για «οικογενειακή τραγωδία», για «έγκλημα πάθους», για «καβγά μεταξύ πρώην». Κι εσύ θα διαβάσεις τι προηγήθηκε, τι του είπε, γιατί τσακώθηκαν, αν ζήλευε, αν είχαν χωρίσει πρόσφατα, αν εκείνη είχε προχωρήσει τη ζωή της.
Λες και κάπου μέσα στις λεπτομέρειες θα βρούμε επιτέλους την εξήγηση -μόνο που την εξήγηση την έχουμε μπροστά μας.
Δεν έχουμε τρία «μεμονωμένα περιστατικά». Έχουμε τρεις εκδοχές της ίδιας βίας μέσα σε μία ημέρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε υπόθεση είναι ίδια αλλά ότι υπάρχει ένα μοτίβο που αρνούμαστε πεισματικά να δούμε ολόκληρο κάθε φορά που τεμαχίζουμε την έμφυλη βία σε ξεχωριστές ειδήσεις.
Ένας άντρας χτυπά μια γυναίκα και γίνεται «περιστατικό». Ένας πρώην σκοτώνει μια γυναίκα και γίνεται «τραγωδία». Ένας άλλος επιχειρεί να σκοτώσει και περιμένουμε να μάθουμε «τι είχε συμβεί μεταξύ τους».
Και την επόμενη μέρα ξεκινάμε πάλι από το μηδέν. Λες και δεν γνωρίζουμε ήδη ότι για πάρα πολλές γυναίκες η πιο επικίνδυνη στιγμή μπορεί να είναι ακριβώς εκείνη που αποφασίζουν να φύγουν. Λες και δεν ξέρουμε ότι η έμφυλη βία δεν αρχίζει απαραίτητα από το πρώτο χτύπημα. Μπορεί να έχει προηγηθεί έλεγχος, απομόνωση, ζήλια που βαφτίστηκε ενδιαφέρον, απειλές που δεν θεωρήθηκαν αρκετά σοβαρές, ένα «αν με αφήσεις θα δεις» που ακούστηκε σαν κουβέντα πάνω στα νεύρα. Μέχρι να μη μείνει στην κουβέντα.
Και κάπως έτσι φτάνουμε να γράφουμε τρία τέτοια άρθρα μέσα σε μία ημέρα και να εξακολουθούμε να μιλάμε για «περιστατικά».
Ε δεν είναι περιστατικά. Είναι γυναίκες που ζουν σε μια κοινωνία στην οποία ακόμη χρειάζεται να εξηγούμε ότι ο χωρισμός δεν είναι διαπραγμάτευση. Ότι το «όχι» δεν είναι αρχή συζήτησης. Ότι η ζήλια δεν είναι αγάπη. Ότι μια γυναίκα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός επειδή κάποτε τον αγάπησε, κοιμήθηκε μαζί του, παντρεύτηκε μαζί του ή έκανε παιδιά μαζί του.
Και κυρίως ότι κανένας άντρας δεν «θολώνει» τόσο ώστε ξαφνικά να παύει να έχει ευθύνη για αυτό που κάνει.
Η Πηνελόπη πάλεψε για τη ζωή της και δεν τα κατάφερε.
Άλλες γυναίκες επέζησαν. Κάποιες θα κουβαλούν στο σώμα τους όσα τους έγιναν. Κάποιες θα φοβούνται για πολύ καιρό ότι ο άνθρωπος που τις χτύπησε θα επιστρέψει.
Και κάποιες αυτήν τη στιγμή διαβάζουν αυτές τις ειδήσεις ενώ βρίσκονται δίπλα σε έναν άνθρωπο που φοβούνται.
Γι’ αυτές έχει σημασία τι λέμε.
Έχει σημασία αν συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε κάθε νέα κακοποίηση σαν ένα δυσάρεστο συμβάν που απλώς έτυχε ή αν επιτέλους τη βάζουμε εκεί που ανήκει: μέσα σε ένα πολύ μεγαλύτερο σύστημα βίας, ελέγχου και αντίληψης ότι οι γυναίκες μπορούν ακόμη να τιμωρούνται όταν δεν κάνουν αυτό που θέλει ένας άντρας.
Τρία άρθρα μέσα σε μία ημέρα. Και δεν είναι σοκαριστικό ότι χρειάστηκε να τα γράψουμε. Σοκαριστικό είναι που σήμερα θα μπορούσαμε να γράψουμε άλλα τρία, και η μόνη αντίδραση εκεί έξω να ήταν «πωπω ο κόσμος δεν είναι καλά».
ΠΗΓΗ: rosa.gr
