Ο Δρ Νίκος Παπαδάτος, διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, συζητάει με τον Πάρι Καρβουνόπουλο για το νέο βιβλίο του ντοκουμέντο με τίτλο «Νίκος Ζαχαριάδης. Η ζωή και η δράση του μέσα από τα αρχεία του ΚΚΣΕ και της KGB»
Ένα βιβλίο ντοκουμέντο για ένα πρόσωπο που προκαλούσε, προκαλεί και θα συνεχίσει να προκαλεί πολλές και έντονες συζητήσεις. Ποιος ήταν τελικά ο Νίκος Ζαχαριάδης και ποιος ο ρόλος του ειδικά στον ελληνικό εμφύλιο; Ποια ήταν η πορεία ανόδου και πτώσης του που τον οδήγησε στην αυτοκτονία το 1973 στο απόκοσμο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου έζησε εκτοπισμένος από τους Σοβιετικούς και στιγματισμένος από το κόμμα του;
Ποια ήταν η ανάμειξη της Σοβιετικής Ένωσης στον Εμφύλιο Πόλεμο;
Ο Δρ Νίκος Παπαδάτος ,Διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης ,υπογράφει το βιβλίο ντοκουμέντο με τίτλο «Νίκος Ζαχαριάδης. Η ζωή και η δράση του μέσα από τα αρχεία του ΚΚΣΕ και της KGB» (εκδόσεις Πεδίο).
Πάρα πολλά από τα στοιχεία της ιστορικής πορείας του Νίκου Ζαχαριάδη ,παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο βιβλίο του Νίκου Παπαδάτου.
Όπως η αποκάλυψη της έκθεσης που συνέταξαν προς το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ τα στελέχη του Κώστας Τσολάκης και Κώστας Κηπουρός μετά από συνάντησή τους με τον Νίκο Ζαχαριάδη στο Τιουμέν της Σιβηρίας στις 6 Οκτωβρίου 1967 για να του ανακοινώσουν την απόφαση της 11ης Ολομέλειας (συνήλθε τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου) «που αφορά το άτομό του».
Πρόκειται για την απόφαση που έκρινε ότι ο άλλοτε αδιαφιλονίκητος ηγέτης του κόμματος δεν ήταν «ύποπτος» ως συνεργάτης του ταξικού εχθρού και πράκτορας. Επρόκειτο για μία από τις βαριές κατηγορίες που του αποδόθηκαν στο πλαίσιο της παρέμβασης που επιφύλαξε η Μόσχα στο ΚΚΕ στον απόηχο των αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ «ζαχαριαδικών» και «αντι-ζαχαριαδικών» (Τασκένδη, Σεπτέμβριος 1955) υπό το βάρος της οδυνηρής ήττας του ΔΣΕ στον Εμφύλιο, που οδήγησε δεκάδες χιλιάδες μαχητές στην πολιτική προσφυγιά.
Μετά από επέμβαση έξι «αδελφών» κομμάτων, ο Ζαχαριάδης, άλλοτε αγαπημένο «παιδί» του Στάλιν και της Κομιντέρν, οδηγήθηκε στην ταπεινωτική καθαίρεση από το αξίωμα του γενικού γραμματέα (6η Ολομέλεια, Μάρτιος 1956) στο πλαίσιο της «αποσταλινοποίησης» υπό τον Χρουστσόφ (20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, Φεβρουάριος 1956) και ακολούθως στη διαγραφή του και από απλό μέλος του κόμματος (7η Ολομέλεια, Φεβρουάριος 1957).
ΠΗΓΗ: militaire.gr
