*Συνέντευξη στην Φωτεινή Λαμπρίδη –
Ο Δημήτρης Μητσοτάκης είναι 30 χρόνια στο τραγούδι. Από τους Ενδελέχεια έως σήμερα, έχουμε τραγουδήσει δεκάδες τραγούδια του που αν τα ενώσει κανείς θα έχει ένα υπέροχο χρονογράφημα των τελευταίων δεκαετιών.
Αυτά τα 30 χρόνια γιορτάζει με μια συναυλία στο Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς στο Χαλάνδρι την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2025.
Στη γιορτή αυτή συμμετέχουν οι Αυγερινή Γάτση, Σπύρος Γραμμένος, Χριστόφορος Ζαραλίκος, Θραξ Πανκc, Παναγιώτης Κατσιμάνης (Ενδελέχεια), Καίσαρας Κίκης, Γρηγόρης Κλιούμης (Υπόγεια Ρεύματα), Κοινοί Θνητοί,, Αλέξανδρος Κτιστάκης, Εύα Λαύκα (Ευδαίμονες), Δημήτρης Λεοντόπουλος (Ενδελέχεια), Magic De Spell, Σαββέρια Μαργιολά, Δημήτρης Μυστακίδης, Μάρθα Φριντζήλα, Χαονία.
Στη σκηνή θα προσγειωθεί γεμάτος λέξεις και εικόνες που δεν βολεύτηκαν σε κουβέντες κι έγιναν τραγούδια από τα 90s έως σήμερα με τον ηλεκτρικό και τον ακουστικό ήχο πλάι πλάι, με την αδιαπραγμάτευτη θέση του ενάντια στην ασχήμια και την αδικία και το ιδιαίτερο χιούμορ του. Με αφορμή την επέτειο, ο Δ. Μητσοτάκης μιλάει στο tvxs για τα τραγούδια, τα βιβλία, τη ζωή μέσα στην τέχνη 3 δεκαετίες.
Μια νύχτα – γιορτή για τραγούδια που δεν παλιώνουν.
Τριάντα χρόνια δρόμος, γεμάτος λέξεις και εικόνες που δεν βολεύτηκαν σε κουβέντες κι έγιναν τραγούδια. Τριάντα χρόνια αδιαπραγμάτευτης και ασυμβίβαστης πορείας. Από τον πρώτο δίσκο των Ενδελέχεια μέχρι σήμερα. Κουβαλώντας την αλμύρα των ’90s και τη σκόνη των δρόμων που περπατήσαμε ως εδώ. Τριάντα χρόνια πείσμα και επιμονή, με κιθάρες που ταρακουνούν τη σκέψη, με τύμπανα που δονούν την καρδιά και τους στίχους που γίνονται καταφύγιο όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Από το “Βουτιά από ψηλά” στην “Κυρά Κατίνα” κι από το “Διαμαντένια προβλήτα” και το “Τι τραγούδι να σου πω” στο “Αν” και το “Η λίστα (Όλα αυτά που δεν γουστάρω)”.
Πώς θα χαρακτήριζες αυτή τη διαδρομή των 30 χρόνων;
Περιπέτεια με στοιχεία σύγχρονου δράματος. Το σενάριο λέει: Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να κάνει μουσική κόντρα σε όλους και σε όλα. Ο περίγυρος τον ρωτά αδιάκριτα «καλά, και με τι ασχολείσαι κανονικά;»
Στην Ελλάδα ειδικά, το να παίζεις ροκ είναι σαν να παλεύεις με ανεμόμυλους. Έχεις απέναντί σου μια βιομηχανία που δεν ενδιαφέρεται για σένα γιατί τους στενοχωρείς κι ένα κράτος που αντιμετωπίζει τον καλλιτέχνη σαν επικίνδυνο χομπίστα.
Από την άλλη όμως, δεν μπορώ όμως να μην αναγνωρίσω ότι όλα αυτά τα χρόνια ήταν γεμάτα παρέες, δημιουργία, ταξίδια, σκηνές που έπαιρναν φωτιά. Αν κάτι με κράτησε, είναι ότι η μουσική παρέμεινε για μένα ανάγκη. Ένα είδος ψυχοθεραπείας που όμως κοστίζει ακριβά.
Τι έχει μείνει από τη σπίθα του πρώτου έρωτα με τη μουσική και το τραγούδι αλλά και από τη ροκ;
Έχει μείνει η φλόγα, αλλά έχει αλλάξει μορφή. Στην αρχή είναι σαν έρωτας, ζεις μόνο γι’ αυτό. Μετά καταλαβαίνεις ότι, αν θες να αντέξεις, πρέπει να συμφιλιωθείς με το πάθος σου.
Η ροκ, για μένα, δεν ήταν ποτέ είδος μουσικής, ήταν ένας τρόπος να σταθείς απέναντι στην πραγματικότητα, απέναντι στην αδικία και την βία της εξουσίας. Να πεις «όχι» όταν σε πιέζουν να πεις «ναι».
Στη χώρα μας η μουσική και η τέχνη γενικότερα μένουν συχνά στο περιθώριο. Ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζεται όπως, είπα και παραπάνω, σαν τρελός του χωριού, ή στην καλύτερη περίπτωση σαν κάτι δευτερεύον. Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκληρό τοπίο, η μουσική είναι πάντα ένα μικρό καταφύγιο. Γιατί όταν όλα γύρω σου βρωμάνε διαφθορά, αδικία, διαπλοκή και διάβρωση, η τέχνη είναι ένας τρόπος να ανασάνεις, να θυμηθείς ότι μπορείς να ονειρεύεσαι. Αν με ρωτάς λοιπόν τι έχει μείνει από τον πρώτο έρωτα, θα σου πω «η ίδια ανάγκη να παίζουμε κόντρα στο ρεύμα». Κι όσο αυτός ο κόσμος παραμένει όπως είναι, δε θα μου λείψουν οι λόγοι να γράφω τραγούδια.
Είναι ίδια η ανάγκη που σε σπρώχνει ακόμα στο τραγούδι;
Ναι, η ανάγκη είναι ίδια, απλώς έχει αλλάξει πρόσωπο. Στην αρχή με έσπρωχνε το πάθος. Τώρα γράφω για να μην τρελαθώ. Τραγουδάω για να μπορώ να υπάρχω.
Σε αυτά τα χρόνια χώρεσαν όμως και τα πεζά σου και η μεταφορά τους στο θέατρο. Συνεχίζεις να γράφεις;
Ναι, συνεχίζω, μάλιστα μέσα στον χειμώνα περιμένω και την έκδοση του έβδομου βιβλίου μου. Η θεατρική «Μπουμπού» θα παιχτεί, από τέλος Σεπτέμβρη, για δεύτερη σεζόν, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Πασσά και ερμηνεία Δήμητρας Κολλά, στο θέατρο Εν Αθήναις.
Η γραφή παραμένει για μένα μια αναπόσπαστη ανάγκη, μια δημιουργική διέξοδος. Τα πεζά μου και οι θεατρικές μεταφορές τους είναι κομμάτια του εαυτού μου που ζωντανεύουν μέσα από τις παραστάσεις. Δεν σταματώ να γράφω, γιατί η γραφή είναι ένας από τους τρόπους που ανακάλυψα για να ερμηνεύω τον κόσμο και να απαντώ στην ερώτηση που με καίει: «Ποιος είμαι και τι κάνω εδώ;»
Κάνεις απολογισμό όταν κοιτάς πίσω και πού στέκεσαι περισσότερο;
Δεν κάνω απολογισμό, δεν με αφορά. Αν αρχίσεις να μετράς λάθη και σωστά, χάθηκες. Η μουσική δεν είναι λογιστήριο. Όταν κοιτάω πίσω, στέκομαι κυρίως στις στιγμές που υπήρχε αληθινή επαφή με το κοινό, στις πρόβες που γελούσαμε μέχρι δακρύων, στους ανθρώπους που συγκινήθηκαν κι έδωσαν ζωή στα τραγούδια. Δεν με συγκινούν οι «επιτυχίες». Οι αποτυχίες με ωθούν να προχωρήσω, να αλλάξω. Εκτιμώ τις στιγμές που ένιωσα ότι η μουσική ήταν κάτι παραπάνω από ήχος, ήταν κοινή εμπειρία κι ένα μικρό «αντί» απέναντι στα τόσα «μάλιστα». Εκεί στέκομαι. Όλα τα άλλα είναι θόρυβος.
Μπροστά τι βλέπεις;
Θολούρα. Μια κοινωνία που δεν ξέρει προς τα πού να πάει και μια πολιτεία που την βολεύει όλο αυτό. Δεν τρέφω αυταπάτες. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Όπως λέει κι ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός
«Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες (…)
Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.»
Δεν μπορώ να σου πω ότι περιμένω θαύματα, μόνη μου ελπίδα είναι οι νέοι που σιχάθηκαν την παρακμή της εξουσίας και ονειρεύονται γιατί μπορούν. Όσο για μένα, ξέρω ότι όσο γράφω τραγούδια και ανεβαίνω στη σκηνή, θα έχω έναν τρόπο να αντιστέκομαι και να ελπίζω. Κι αυτό είναι κάτι.
Τι θα ακούσουμε στη συναυλία;
Η συναυλία αυτή είναι μια μεγάλη γιορτή για τα 30 χρόνια μου στη δισκογραφία. Μια ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας τα τραγούδια μου από όποιο στιλ και περίοδο κι αν προέρχονται. Έχω καλεσμένους φίλους τραγουδιστές, τραγουδίστριες και μουσικούς που με τιμούν με την παρουσία τους και τους ευχαριστώ από καρδιάς. Καλύπτουν όλο το φάσμα της ελληνικής μουσικής κι αυτό ακριβώς είναι που θέλω να δείξω: ότι η μουσική είναι ένας ζωντανός οργανισμός που ενώνει διαφορετικές φωνές και αισθήματα σε ένα κοινό στόχο, με μοναδικό γνώμονα την αλήθεια..
ΠΗΓΗ: tvxs.gr
